يكي بود يكي نبود مردي جلو در ماشين ايستاده بود پاهاو سرش ديده نمي شد فقط شكم برآمده اي با دكمه هاي بلوز سياه اش ديده ميشد . زهرا كه ترسيده بود كنار برادرش خزيد.مرد خم شد علي با ديدن كلاه لبه دار پليس گريه اش گرفت .چهره گوشت آلود پليس خنديد بعد چندباربا انگشت برشيشه زد. زهرا با ترس شيشه را پايين كشيد خيلي ترسيده بود پليس گفت (دختر خانم ،پسر كوچولو ،چرا ناراحت هستيد؟)

زهرا و علي چيزي نگفتند. پليس دوباره پرسيد:بابايتان كجاست ؟

زهرا نگاهي به بيرون انداخت . پدرش هنوز از مغازه بيرون نيامده بود . به مغازه آن طرف خيابان اشاره كرد.علي پشت سر زهرا قايم شده بود.وقتي پليس پرسيد:چرا پنهان شده اي پسرم ؟!صداي گريه اش بلند شد.پليس با خنده گفت مگر من لولو خرخره ام ؟بعد دست در جيبش كردو دو تا شكلات قهوه اي بيرون آوردو گفت :من دوست بچه ها و مردم هستم بعد دفترچه اش راباز كرد . زهرا پرسيد :آقاي پليس توي آن دفترچه ،چه مي نويسي ؟

پليس نگاهي به علي كرد و گفت :حالا كه پدرتان نيست مي خواهم برايش نامه بنويسم . بگويم چه جاي خوبي پارك كرده است،زير تابلوي پارك ممنوع !

علي با لحن كودكانه گفت :پدلم گفت :؟وقتي پليس آمد بگوييم زود بدميگلدد.پليس باز هم خنديد . دست دراز كرد و گونه علي را با مهرباني فشار داد و گفت :اشكال ندارد.حالا كه او نيست من برايش پيام مي گذارم بعد كاغذ را به زهراداد و گفت :پدرتان كه آمد سلام مرا به او برسانيد. وبعد رفت.

پليس كه دور شد ،زهرا و علي ميخواستند هر كدام به تنهايي نامه آقاي پليس را به پدر بدهند. يك باز زهرا كاغذ را مي گرفت . اما باز علي به زور آنرا مي كشيد.زهراجيغ مي زد و علي مي گفت :نامه را من بايد بدهم پليس دوست من وباباست آن  قدركشيدند كه كاغذ از وسط  پاره شد. رنگ زهرا پريد . علي شروع به گريه كرد و گفت :حالا به بابا چه بگوييم .

زهرا نگاهي به بيرون كرد. پدر از مغازه بيرون آمده بود . بسته بزرگي توي دستش بود زهرا گفت :گريه نكن !مي گوييم وقتي پليس نامه را داد پاره بود بعد اشكهاي علي را پاك كرد ميخواست تكه هاي كاغذ را بيرون بيندازد،اما پشيمان شد بعد هر كدام يك تكه از كاغذ را گرفتند تا به پدر بدهند. وقتي پدر از آن سوي خيابان مي آمد برايش دست تكان دادند و خنديدند چهره پدر هم خندان بود زهرا و علي باشادي تكه هاي كاغذ را تكان ميدادند و بالا و پايين مي پريدند پدر با قدمهاي تند پيش آمد بسته را در صندوق عقب گذاشت هنوز دررا باز نكرده بود كه علي با لحن كودكانه گفت :باباجون ،پليس آمد اينجا،اما تو نبودي خنده از چهره پدر پاك شد علي ادامه داد :پليس ادم خوبي بود زهرا نيمه كاغذ را به پدر داد و گفت :به هر كداممان يك شكلات قهوه اي داد اين نامه ها را هم براي تو نوشت پدر با ناراحتي پاره هاي برگ جريمه را گرفت فاطمه و علي ساكت شدند پدر ماشينش را روشن كرد زهرا پرسيد :مگر آن آقاهه دوست تو نبود پدر گفت :مگر نگفتم اگر پليس آمد ،بگوييد پدرمان رفته مغازه زود برميگردد علي شكلات را نشان داد و با لحن كودكانه گفت :پريس خيلي آدم كوبي بود به من شكلات داد زهرا گفت آقا پليس واقعاً دوست تو بود ،بابا تا حالا كه به خانه ما نيامده پدر نگاهي به كاغذ كرد هزار تومان جريمه شده بود گفت اين قدر حرف نزنيد ماشينش به راه افتاد . علي دوباره پرسيد:اما پليس گفت دوست ماست پدر سري تكان داد هم ناراحت بود،هم خنده اش گرفته بود گفت :بله بابا جون پريس دوست ماست ! بعد گاز داد و ماشين سرعت گرفت در صندلي عقب باز زهرا  و علي دعوا مي كردند و فرياد مي زدند كه پليس فقط دوست يكي از آنهاست .

توضيح :علي به زبان كودكانه حرف مي زند كودكي كه تازه زبان باز كرده است .