واحدكار :گياهان 

موضوع :گل زيبا و پروانه دانا

عنوان فعاليت :قصة1

     يكي بود يكي نبود غيراز خداي مهربان هيچكس نبود در يك دشت سرسبز وخرم گل زيبا وقشنگي روييده بود  يك روز گل زيبا با خود گفت : « چه كسي اين زيبايي را به من داده  است ؟ » هرچه  فكر كرد نتوانست جواب سئوال خود را پيدا كند براي اينكه بفهمد چه كسي اين  همه زيبايي را به او داده است . به زمين كه زير پاي او بود گفت : « آيا مي توانم از تو سئوالي بكنم ؟ » زمين به گل زيبا جواب داد : « هر سئوالي كه مي خواهي از من بپرس ، من جواب تمام سئوالات دنيا  را مي دانم .» گل پرسيد : « تو مي داني چه كسي اين همه زيبايي وبوي خوش را به من داده  است ؟» زمين با غرور تمام پاسخ داد : « اين كه كاري ندارد گل زيبا ! اين همه زيبايي را من به توداده ام » گل با تعجب پرسيد : « توچه طور به من اين همه زيبايي را داده اي ؟ » زمين جواب داد : « من . تورا يك دانه كوچك بودي در خاك خود پرورش دادم تا بزرگ شوي وبه اين همه  زيبايي وقشنگي برسي . » ابر كه در آسمان بود وحرفهاي گل زيبا وزمين را گوش مي كرد .از همان بالاي آسمان غريد و گفت : « زمين اين همه زيبايي را به تونداده است من بودم كه با  بارانها ي خود تورا سيراب كردم » گل زيبا پاسخ داد : « بله تو بودي كه با بارانهاي خود مرا سيراب كردي ! اما اگر تو راست مي گويي چرا با بارانهاي خود گياهان زشت وبد بو را زيبا وخوشبو نمي كني ؟ » ابر كه جوابي نداشت ساكت شد وديگر چيزي نگفت خورشيدي كه در گوشه  آسمان نشسته بود وداشت به زمين گرما مي داد به سخن آمد وگفت : «اين من بودم كه با نور و گرماي خود زيبايي را به توداده ام . » گل گفت : « ولي تو بعضي وقتها آن قدر گرما مي دهي كه من احساس مي كنم داه ام پژمرده مي شوم . » پس اگر اين زيبايي به خاطر گرماي تو است چرا گرماي تو مي خواهد مرا پژمرده كند ؟ » خورشيد كه ديد حق با گل زيباست و او درست مي گويد . ديگر چيزي نگفت . با سكوت خورشيد گل زيبا به او گفت :
« نه تو ابر و نه زمين هيچكدام اين زيبايي را به من نداده ايد . بلكه اين زيبايي را كسي ديگر به من داده است » هنوز حرفهاي گل زيبا تمام نشده بود كه پروانه اي به دشت آمد . پروانه چون زياد پرواز كرده بود و خسته شده بود خواست جايي بنشيند تا خستگي برطرف كند . پروانه با ديدن گل زيبا رفت و روي آن نشست و گفت : « به به چه بوي خوبي ! چه گل زيبايي ! » گل زيبا وقتي پروانه را ديد به او گفت : « آيا تو مي داني چه كسي اين زيبايي را به من داده است ؟ » پروانه لبخندي زد و گفت : « معلوم است . خدا ، خداي بزرگ و مهربان ، او كسي است كه اين زيبايي را به تو داده است و اين دنياي زيبا را هم او آفريده است . » گل زيبا كه تا حالا اسم خدا را نشينده بود و نمي دانست خدا كيست . گفت : « خدا كي هست ؟ » پروانه جواب داد . « خدا اين دنيا و هر چه را كه در آن است آفريده و اوست كه به تو و گلهاي قشنگ ديگر اين همه زيبايي را بخشيده است . » گل زيبا گفت : « از تو متشكرم پروانه دانا كه جواب سئوال مرا دادي . » پروانه دانا كه خستگي اش را به در كرده بود از گل زيبا خدا حافظي كرد و رفت . گل زيبا هم بعد از رفتن پروانه شبنم هاي روي برگهاي خود را تكاني داد و به ابر و زمين و خورشيد گفت : « حرفهاي پروانه دانا را شنيد؟ » همة آنها با هم جواب دادند : « بله ما حرفهاي پروانة دانا را شنيديم و فهمديم كه اشتباه مي كرديم ما نبوديم كه اين همه زيباي را به تو داده ايم بلكه زيبايي را كسي به تو داده كه ما را آفريده است ما فقط وسيله اي هستيم تا گلهاي قشنگ و زيبا و خوشبويي مثل تو و گياهان ديگري را در اين دنياي سبز و خرم پرورش دهيم و ما آفريدگار تو و گياهان ديگر نيستيم . »

واحدكار :گياهان 

موضوع : موش كوچولو

عنوان فعاليت :قصة