یكي بود ، يكي نبود. غير از خدا ي مهربان هيچكس نبود .(( حلزون كوچولو))ديگراز دست  لانه صدفي كه داشت خسته شده بود. دلش مي خواست لانه اش را گوشه اي بگذارد تا بتواند با ملخك ،سنجاقك و زنبورك بازي كند . يك روز قشنگ بهاري،حلزون كوچولو زودتر از مادرش بيدار شد

و لانه صدفي را از روي كولش برداشت . بعد ،آن را زير بوته گل سرخ گذاشت و به باغچه رفت تا با دوستانش بازي كند . ملخك كه تازه از خواب بيدار شده بود تا حلزون كوچولو را ديد ، از او پرسيد : (( حلزون كوچولو !لانه ات كجاست ؟)) حلزون كوچولو با خوشحالي گفت .((خوب معلوم است . آن را زير بوته گل سرخ گذاشته ام . ديگر از دست لانه ام خسته شده ام .))

سنجاقك و زنبورك هم آمدند و از ديدن حلزون كوچولو كه لانه نداشت ،تعجب كردند اما حلزون كوچولو خيلي خوشحال بود و تا ظهر با دوستانش بازي كرد . او كه خيلي سبك شده بود ، تندتر از همه مي دويد و بيشتر از همه بالا و پايين مي پريد . سنجاقك ، ملخك ،زنبورك و حلزون كوچولو آن قدر سرگرم بازي بودند كه پرنده را نديدند . او به دنبال غذا مي گشت . وقتي حلزون كوچولو را ديد ،فكر كرد كه يك  غذاي نرم و لذيذ براي جوجه هايش پيدا كرده است . پر زد و حلزون كوچولو را به نوكش گرفت . حلزون كوچولو كه يادش نبود لانه اش روي كولش نيست ، عقب عقب رفت تا در آن پنهان شود ، اما فايده اي نداشت . حلزون كوچولو كه خيلي ترسيده بود ،فرياد زد و از دوستانش كمك خواست ، ملخك ،زنبورك و سنجاقك به روي پرنده پريدند . زنبورك پرنده را نيش زد . پرنده تكاني خورد و حلزون از نوك پرنده پايين افتاد .

سنجا قك و ملخك او را گرفتند و زير بوته گل نيلوفر بردند .حلزون كوچولو كه خيلي ترسيده بود ، گريه كرد. صداي گريه حلزون كوچولو را مادرش شنيد . دويد و آمد كنار بوته گل نيلوفر . سنجاقك و زنبورك و ملخك همه ماجرا را براي مادر حلزون كوچولو گفتند . مادر حلزون كوچولو گفت (( خدا هيچ چيز را بدون دليل نيافريده است لانه ما ،هم يك لانه خوب و قشنگ است و هم ما را از چشم دشمنان پنهان مي كند.)) حلزون كوچولو لانه اش را از زير بوته گل سرخ برداشت و روي كولش گذاشت . از آن روز به بعد ،ديگر حتي يك بار هم نشد كه حلزون كوچولو لانه اش را از خودش دور كند.