يكي بود ، يكي نبود ننه كلاغه  غصه دار بود بچه يكي يك دانه اش بيمار بود چشمش پر از اشك و دلش خون و حالش زار بود . كلاغ باشي ، طبيب كلاغها ا زراه رسيد . مريض راد يد . قارقاري كرد و گفت :«چارهء  درد اين مريض »يك تكه پنير است . پنير هم توي خانه خاله منير است »ننه كلاغه اين را شنيد صبر نكرد به هوا پريد . رفت تا به خانه خاله منير رسيد . لب بام خانه نشست داد كشيد خاله منير جان !خاله منير جان ! يك تكه پنير به من برسان ! بچه ام  بيماره ، حال خوشي نداره ، چاره دردش پنيره ، اگه نخوره مي ميره ، خاله منير توي اتاق نمدارش زير لحاف پاره اش خوابيده بود  صداي كلاغه را شنيد داد كشيد ننه كلاغه جان خودت ، جان بچه ات  پنير ندارم . سطل پر از شير ندارم چند روزه كه پادرد دارم ، گاوم را نديده ام ، شيرش را ندوشيده ام ننه كلاغه دلش شكست بالهايش را بست هاي هاي گريه كرد و گفت :«پس چه كنم ، چه كار كنم ؟ حالا چه خاكي بر سر كنم ؟»خاله منير دلش سوخت و گفت :«ننه كلاغه گريه نكن ، دلم كباب شد ، دل من كه هيچ ، دل سنگ هم آب شد داداش عباس توي صحراست مواظب گوسفند است برو پيش او بگو بيايد شير گاوم را بدوشد . آنوقت من مايه پنير به شير مي زنم برايت پنير درست مي كنم » ننه كلاغه اين را كه شنيد صبر نكرد رفت صحرا و داد كشيد مشهدي عباس ، خسته نباشي ! كلاغكم بيماره ، حال خوشي نداره . چاره دردش پنيره ، اگه نخوره مي ميره خاله منير شير نداره ، زحمت بكش برو به خانه اش شير گاوش را بدوش تا او پنير درست كند. و يك تكه هم به من بدهد مشهدي عباس جوبدستي اش را كنار گذاشت و گفت :«ننه كلاغه جان خودت جان بچه ات دستم از چاره كوتاهه . اگر بروم گرگ مي زنه به گله . ننه كلاغه دلش شكست بالهايش را بست هاي و هاي گريه كرد . مشهدي عباس دلش سوخت گفت گريه نكن  دلم را كباب كردي . دل من كه هيچ ، دل سنگ را آب كردي به پسرم يارعلي بگو بيايد ، مواظب گله شود تا من به خانه خاله منير بروم شير گاوش را بدوشم » ننه كلاغه اين را شنيد صبر نكرد و رفت نشست سر حوض خونه يار علي و داد كشيد :«آي يار علي واي يار علي بيا برو به صحرا پيش بزها و گوسفند ها مواظب گله شو  تا بابات به خانه خاله منير برود و شير گاوش را بدوشد و خاله منير پنير درست كند و يك تكه هم به من بدهد » يار علي گفت :«ننه كلاغه خواهر كوچولويم تنهاست ، ننه ام خانه همسايه هاست رفته برايشان نان بپزد ، نمي توانم صحرا بروم بايد مواظب بچه باشم » باز كلاغه هاي و هاي گريه كرد و يار علي دلش برايش سوخت و گفت :«گريه نكن دلم كباب شد ، بپر برو خانه همسايه صدا كن ننه ا م را بگو زود بيايد و مواظب بچه شود تا من صحرا بروم و مواظب گله شوم » كلاغه باز صبر كرد رفت لب بام همسايه ها داد كشيد :«ننه يار علي ، ننه يار علي ، ننه يار علي جواب داد : «اينجا هستم دستم بنده با من چه كار داري ؟» كلاغه گفت :«بچه ام  بيماره بيا برو خانه مواظب دخترت باش تا يار علي به صحرا برود ، مواظب گله شود مشهدي عباس به خانه خاله منير برود ، شير گاوش را بدوشد ، خاله منير پنير درست كند ، يك تكه هم به من بدهد ، تا براي بچه ام ببرم ديگر غم و غصه نخورم .» ننه يار علي گفت :« ننه كلاغه نمي توانم !بيا ببين آتش تنور تازه روشن شده بايد فوتش كنم تا خاموش نشود » بعد هم پريد و رفت بالاي تنور . بالهايش را تند و تند به هم زد .