يكي بود،يكي نبود ،غير از خدا هيچكس نبود.

كرمي در بيابان آواره بود .نمي دانست چه كار كند. ناگهان فكري به خاطرش رسيد. فكر كرد شايد ستاره كوچولو بتواند مشكل او را حل كند .كرم رفت و رفت تا به پيش ستاره كوچولو رسيد . سلام كرد و گفت :«من كرم هستم . به جسم من نگاه كن !نه بالي ،نه دست و پايي و نه شاخكي . من يك حشره هستم . فقط يك سر و بدن خالي دارم .آيا تو مي تواني مشكل مرا حل كني ؟»ستاره كوچولو گفت :«من نمي توانم مشكل تو را حل كنم ،ولي شايد ماه بتواند مشكل تو را حل كند.»

كرم رفت و رفت تا به پيش ماهر سيد . سلام كرد و گفت :«من كرم هستم .به جسم من نگاه كن !نه بالي ،نه دست و پايي و نه شاخكي !من يك حشره ام .»

ماه گفت :«من نمي توانم مشكل تو را حل كنم ،شايد خورشيد بتواند مشكل تو را حل كند.»كرم رفت و رفت تا به خورشيد رسيد و گفت :«سلام ،من كرم هستم ،به جسم من نگاه كن .نه بالي ،

نه دست و پايي و نه شاخكي .من يك حشره هستم .»خورشيد گفت :«غير از پروانه دانا كسي چيزي نمي داند .»

كرم رفت و رفت تا به پروانه دانا رسيد . گفت :«سلام ،من كرم هستم ،به جسم من نگاه كن .نه بالي ،نه دست و پايي و نه شاخكي .من يك حشره هستم .آيا مي تواني مشكل مرا حل كني ؟»

پروانه دانا گفت :«تو چه كار بلدي ؟»كرم گفت :«من بلدم نخهاي ابريشمي بسازم .»پروانه دانا

گفت :«با همين نخي كه بلدي بسازي ،پيله اي براي خودت بساز.بعد از مدتي بال در مي آوري و هم دست وپا و هم شاخك .»

كرم اين كار را كرد و پروانه اي ،زيبا شد.